www.tcp-ip.prv.pl

DNS

(Domain Name System)

DNS jest to usługa polegająca na tłumaczeniu podanych w formacie mnemonicznej adresów internetowych (np. www.cos.com.pl) na odpowiadające im numery IP. DNS pełni funkcję systemu informacji o adresach oraz tłumaczy adresy symboliczne (np.www.katowice.com.pl/zsl) na adresy IP, jednoznacznie określające adresata. Jest to bardzo przydatna usługa i zaleca się zainstalowanie jej na Web Serwerze, ponieważ użytkownikowi Internetu łatwiej jest zapamiętać adres symboliczny niż skomplikowaną kombinację liczb. Zanim przeglądarka WWW uzyska dostęp do wybranej witryny, musi najpierw poznać przyporządkowany jej adres IP. Dopiero po uzyskaniu adresu IP docelowego komputera możliwe jest nawiązanie z nim łączności i rozpoczęcie komunikacji z użyciem odpowiedniego protokołu. Z tego właśnie względu tak ważną rolę odgrywa DNS, gdyby jej nie było, użytkownik musiałby za każdym razem podawać adres strony WWW, np.http://192.168.32.30/index.htm. W plikach danych DNS znajdują się powiązane ze sobą nazwy i liczby. Książki telefoniczne przypominają system DNS w tym sensie, że w nich również przechowywane są nazwy powiązane z numerami identyfikującymi osobę, do której chcemy zadzwonić.

ZADANIA SERWERA DNS

Mechanizm DNS nie różni się niczym od innych dostępnych usług Internetowych. Również w tym systemie istnieją serwery (DNS Servers), które oferują określoną usługę (konwersję adresu) i są wywoływane przez stacje robocze (Clients). W tym przypadku funkcjonujące na poszczególnych komputerach aplikacje internetowe łączą się z serwerami DNS w celu przekształcenia posiadanych nazw poszczególnych komputerów i domen na adresy IP. Aby sprostać temu zadaniu, serwery DNS prowadzą bazy danych, zawierające nazwy i adresy znanych domen internetowych oraz należących do nich hostów, i za pośrednictwem odpowiedniego protokołu udostępniają te informacje. Funkcje serwera DNS nie pełni jeden centralny komputer. Zadanie to zostało rozdzielone pomiędzy wiele maszyn. Żaden z tych serwerów nie musi dysponować informacjami adresowymi dotyczącymi całego Internetu. Poszczególne serwery odpowiadają więc zawsze tylko za pewną część - tzw. strefę (zone) - przestrzeni adresowej DNS. Jeśli serwer otrzyma zapytanie dotyczące adresu, który nie należy do obsługiwanej przez niego strefy, przekazuje to zlecenie do stojącego wyżej w hierarchii serwera DNS, ten zaś skieruje je do maszyny obsługującej właściwą strefę. Informację adresowe dotyczące danej strefy mogą być również udostępniane przez kilka serwerów DNS. Takie rozwiązanie pozwala na odpowiedni podział zadań związanych z ustaleniem adresów sieciowych.

TWORZENIE PRZESTRZENI NAZW

Podział wyodrębnionych stref pomiędzy poszczególne serwery oraz przekazywanie zapytań do nadrzędnych serwerów DNS może prawidłowo funkcjonować tylko dlatego, że struktura nazw domen ma układ ściśle hierarchiczny. Na szczycie systemu znajdują się tzw. Top-Level-Domains (TLD), z których pewna część jest już zaliczana do powszechnych dóbr kulturalnych (np. domeny .com i .pl). Te ostatnie reprezentują dwie różne grupy zdefiniowanych już domen TLD. Pierwsza
z nich kojarzy ze sobą domeny według ich znaczenia (treści), a druga - według ich pochodzenia geograficznego.