www.tcp-ip.prv.pl

FRAGMENTACJA

W idealnym przypadku cały datagram mieści się w jednej ramce fizycznej. Nie zawsze jednak jest to możliwe. Dzieje się tak dlatego, że datagram może przemieszczać się przez różne sieci fizyczne. Każda z nich ma ustaloną górną granicę ilości danych, które mogą być przesyłane w jednej ramce. Ten parametr sieci nosi nazwę maksymalnej jednostki transmisyjnej danej sieci (MTU - Maximum Transfer Unit). Ograniczenie wielkości datagramów, tak aby pasowały do najmniejszego MTU, byłoby nieefektywne w przypadku przechodzenia przez sieci, które mogą przenosić większe ramki. Jeśli datagram nie mieści się w ramce fizycznej jest dzielony na mniejsze kawałki zwane fragmentami, a proces ten nazywa się fragmentacją. Gdy takie pofragmentowane datagramy dotrą do odbiorcy podlegają procesowi odwrotnemu, czyli defragmentacji. Każdy z fragmentów zawiera nagłówek, w którym jest powielona większość zawartości nagłówka pierwotnego datagramu (z wyjątkiem pola ZNACZNIKI, które wskazuje, że jest to fragment).

Kontrola Fragmentacji

	Trzy pola nagłówka IDENTYFIKACJA, ZNACZNIKI, PRZESUNIĘCIE FRAGMENTU służą do kontroli procesów fragmentacji i składania datagramów.
	Pole IDENTYFIKACJA - [16-bitowe] - zawiera liczbę całkowitą jednoznacznie identyfikującą datagram. Identyfikator jest niezbędny, gdyż zapobiega wymieszaniu się fragmentów pochodzących od różnych datagramów - wszystkie kawałki będące częściami tego samego datagramu posiadają ten sam identyfikator.
	Pole ZNACZNIKI - [3-bitowe] - służy do kontroli fragmentacji. Pierwszy z trzech bitów jest nie używany, nadanie drugiemu wartości 1 oznacza bezwzględny zakaz fragmentacji. Jeśli datagram nie może być przesłany w całości, zostaje odrzucony i sygnalizowany jest błąd. Ostatni z bitów ZNACZNIKÓW umożliwia identyfikację ostatniego kawałka datagramu - ma w nim wartość 0, w pozostałych przypadkach 1.
	Pole PRZESUNIĘCIE FRAGMENTU - [13-bitowe] - zawiera informację, w którym miejscu datagramu umiejscowione są informacje przesyłane w tym kawałku. Jest ono mierzone w jednostkach 64-bajtowych. Umożliwia to poprawne scalenie datagramu - nie istnieje nic w rodzaju kolejnego numeru kawałka w datagramie.